Miłośnicy fantastyki w krawatach

W dniach 5-7 marca ja i mój mąż braliśmy udział w czeskim konwencie miłośników fantastyki Cravatacon w Nowym Jiczynie (Północne Morawy). Poprowadziliśmy dwa konkursy (wiedzy o Diunie F. Herberta i konkurs pantomimiczny) i uczestniczyliśmy wielu ciekawych punktach programu przygotowanych przez czeskich kolegów. Na mnie największe wrażenie zrobił "Fotoworkshop" Romana Randalfa Kresty i "Mściciel w krawacie: jak się ubierają bohaterowie" Frantiszki Vrbenskiej, ale bawiłam się też świetnie na "Cowboy Bebop vs. Samurai Champloo", "Rozmnażanie mitycznych stworów" oraz konkursie "Filmowa i serialowa muzyka inaczej".
Moje kulinarne wrażenia z tego wyjazdu to przede wszystkim posiłki w restauracji Laudon w zaułku w pobliżu rynku. Restaurację nazwano tak zapewne na cześć generała Laudona lecz jej wystrój nijak nie nawiązuje do tej postaci - kojarzy mi się bardziej z Zorro :) Natomiast menu jest dość ciekawe: mieszanka kuchni włoskiej, hiszpańskiej i tubylczej. Z serwowanych tam specjałów szczególnie smakowała mi pomsta šéfkuchaře (zemsta szefa kuchni) - gliniany garnczek zapieczonych, pod grubą kołderką sera, pasków schabu z ziemniaczkami i dobrze uduszoną wcześniej papryką; oczywiście porządnie doprawiony sosem tabasco.
Konwentowa čajovna (herbaciarnia) serwowała przez całą dobę tosty z szynką, grzybami i czymś tam jeszcze oraz piwo, różne mocniejsze alkohole i drinki. Pisałam już kiedyś, że czeskie podejście do picia na konwentach jest daleko bardziej liberalne niż polskie - mimo, że impreza odbywa się w szkole czy domu kultury (jak w tym wypadku), nie ma żadnych zakazów, jest handel, można wnosić swoje, nikt nikogo nie legitymuje... Nie ma też ani jednego nieprzytomnie pijanego, nikogo łamiącego zakaz palenia w budynku, choć wielu pali kuląc się na zimnym podwórku, żadnych podejrzanie pachnących szisz czy skrętów itp. Wszyscy grzecznie przy piwku, kubeczku rumu lub innego specjału. Owszem, weselą się, owszem śpiewają...
À propos: na konwentach czeskich fantastów nie może się obejść nie tylko bez śpiewu, ale i bez tańców - każdą taką imprezę kończy Galavečer czyli rozdanie nagród, występy i bal.
Jeśli ktoś ciekawy, jak to wszystko wyglądało to mam kilka dość pospiesznie strzelonych fotek (link poniżej). Nie są zbyt profesjonalne; dokumentowanie wydarzeń jest znacznie trudniejsze niż zdjęcia potraw ;) Ale za to dzięki mnie nikt nie zapomni Marigoldowi z jaką ekspresją próbował pantomimicznie zobrazować herbatnik :D

Cravatacon2010

Dzień Kobiet - panowie do kuchni?

W kuchni rządzę ja. Ale najlepszy nawet kapitan nie poprowadziłby okrętu bez załogi.

Moi panowie w kuchni to:

- pozmywane naczynia,
- umyta kuchenka,
- zmielone mięso, ser, orzechy,
- obrany i zgnieciony czosnek,
- otwarte konserwy i słoiki,
- obrane ziemniaki i warzywa,
- pobite kotlety,

- dokładnie wymieszana galaretka,

- utarte warzywa, sery, imbir,
- smażone jajka,
- kisiel,
- poranna kawa do łóżka dla mnie, a kakao dla nich,

- gorąca herbata podana pod nos w momencie, kiedy jestem już zmęczona staniem w kuchni i nie chce mi się nawet na wodę w czajniku poczekać - najlepsza herbata na świecie!
I jeszcze wiele innych rzeczy, które mnie nudzą, męczą lub brakuje mi na nie trzeciej ręki. To wszystko zawsze, przez okrągły rok; nie tylko 8 marca.

Mój udział w akcji Panowie do kuchni nie jest jednak żadną prowokacją! Przedstawiałam już onegdaj pyszne jagnuggetsy smażone przez mojego syna, a dziś chcę zaprezentować:

KISIEL Z JABŁKIEM:
1 opakowanie kisielu cytrynowego
1 jabłko golden umyte i pokrojone
Kisiel robimy w/g przepisu na opakowaniu i zalewamy nim jabłko w miseczce. Jemy swój deser, a mama ma święty spokój :D
Czego wszystkim blogowiczkom serdecznie życzę!

Dzień Gier Planszowych i mix ciasteczkowy

Uwielbiam częstować i być chwalona :D Czy to takie dziwne? Z przyjemnością przygotowywałam mix ciasteczek na nasz klubowy doroczny Dzień Gier Planszowych, zwany także Games Room'em. Organizatorami tej imprezy są członkowie klubu miłośników fantastyki "Bastion" w MiPBP w Raciborzu. Dzieje się to zawsze w czasie ferii zimowych. W tym dniu bawimy się bez elektroniki, zapraszamy wszystkich bez względu na wiek, wypożyczamy planszówki, gramy i częstujemy domowymi wypiekami.
Tego roku gości było niewielu, toteż objedliśmy się słodyczami do niemożliwości, a ja wreszcie miałam czas (i miałam z kim) pograć w jedną z ulubionych gier.
Wszystkie jedenaście gatunków ciasteczek zostanie lub już zostało opisane w tym blogu albo podam link do strony z przepisem:

1. ciasteczka miętowe
2. spirale czekoladowo - waniliowe robione przy okazji czekoladowego tygodnia
3. czekoladowe ciastka jęczmienne wg przepisu z kotlet TV (tylko płatki inne)
4. słodkie ciasteczka trójimbirowe podpatrzone w Bułce z masłem
5. piszyngier bibliofilski opisany tutaj
6. ciastka za 71 punktów z różą lub marmoladą pomarańczową
7. krajanka cytrusowa
8. pierniczki z czekoladą lub bez to ten przepis (ale mąka była jakaś bardziej sucha, więc musiałam dać mniej - uwaga na mąkę!)
9. rogaliki orzechowe z orzechów włoskich
10. ciasteczka orzechowe z fistaszków (orzeszków ziemnych)
11. nieudane makaroniki słodkie jak grzech śmiertelny (nie ma o czym pisać).

W robieniu ciasteczek najlepsze jest to, ze większość można przechowywać dość długo w szczelnych puszkach w chłodnym i suchym miejscu, więc możliwy jest taki mix, którym częstując - każdemu się dogodzi :D

Torcik bibliofilski

W starych książkach kucharskich taki deser nazywa się tort pyszyngier, choć moim zdaniem, tylko okrągły i krojony w kliny ma prawo do dumnej nazwy tortu :) Tymczasem jako dziecko jadłam wyłącznie prostokątne andruty (chyba okrągłych wafli wtedy nie było) z kremem maślano - jajecznym, iście* jak do tortu. Co oznacza słowo "pyszyngier", nie mam pojęcia. Może ktoś wie i mnie uświadomi?

Kupując wafle należy zwrócić uwagę na to, czy są kruche, trzeszczące, nie gumowate.
Moje batoniki przełożone są przepyszną masą zrobioną według przepisu na blok czekoladowy, tylko bez "farfocli" wypełniających. Po prostu, pierwsze sześć składników plus kieliszek whisky dodany do masy po jej ostudzeniu, a przed wsypaniem mleka w proszku. Równie dobry byłby rum albo brandy. Ilość podana w tym przepisie wystarcza na przełożenie 2 paczek kwadratowych wafli. Smaruje się je cienko, wyłącznie wypełniając fakturalną kratkę. Tajemnicą dobrego pyszyngiera jest dokładne przyciśnięcie torcików i zostawienie ich na całą noc pod ciężarem równomiernie dociskającym je na całej powierzchni. Jeśli nie mamy jakiejś specjalnej prasy do tego, to potrzebne będą duże i ciężkie książki. Kto więc ma w domu albumy, wydawnictwa encyklopedyczne lub chociaż solidnie wydane podręczniki RPG, ten będzie miał dobry, nie rozdzielający się w czasie jedzenia, zwarty wafelek :D
Oczywiście andruty trzeba owinąć folią zanim się je pod książki włoży; dla ochrony, zarówno książek jak i jedzenia ;)
Spodobał mi się trzeszczący dźwięk, jaki wydają obciążone pyszyngiery. Następnego dnia kroimy je ostrym szerokim nożem na drewnianej desce. Technika krojenia też jest ważna: powinien być to jeden płynny ruch, żeby uniknąć naprężeń między rozciętą a nie rozciętą częścią wafla. Kratki pomagają uzyskać równe batoniki, prostokątne, kwadratowe lub trójkątne (większy kwadrat dzielimy po przekątnej).

*iście - śliczne słówko, którego nadużywają bohaterowie Sapkowskiego; podoba mi się i jest użyteczne.

Kuchnia japońska dla Polaków - odcinek 7

Jeszcze jedne onigiri w stylu bardzo japońskim, bo z nadzieniem kwaśnym (marynowany seler) lub słono morskim (gotowane z sosem sojowym, kroplą wina wytrawnego i szczyptą cukru wodorosty arame), a owinięte w coś arcyjapońskiego, ale przyrządzonego przeze mnie - kiszone listki rzodkwi.

JAK UKISIĆ LIŚCIE DO ZAWIJANIA ONIGIRI

Wybieramy ładne listeczki, myjemy, osuszamy i przesypując solą układamy w porcelanowej misce. Posypujemy otrębami, przykrywamy talerzykiem mniejszym nić obwód miski i przyciskamy ciężarkiem. Za 4-5 dni liście powinny być miękkie, kwaśnawo - słone i równie zielone jak przedtem. Wtedy płuczemy je delikatnie, obcinamy "żyłkę" przechodzącą przez środek (bo twarda) i używamy liści do zawinięcia onigiri.

Nie wiem, skąd zapamiętałam pomysł posypania liści otrębami, ale chodzi chyba o to, żeby wchłaniały one nadmiar wilgoci i to się sprawdza. To onigiri było wyjątkowo smaczne.

Śledzie mojego taty

Taki obrazek pamiętam z dzieciństwa: siedzi sobie tata w kuchni i powoli, dokładnie sieka cebulkę na drobno. Na sałatkę pomidorową, na syrop cebulowy, a czasem do śledzia. Śledzia robił tata, bo mama - wychowana w zupełnie innej tradycji kulinarnej, dwumetrowym kijem by go nie dotknęła ;D Mnie i siostrze śledź smakował. Siostra, jak dorosła, zaczęła robić podobnego śledzia i przynosiła mi trochę, ale ten tutaj jest mój.
Potrzebne 2 dorodne solone śledzie, które trzeba dobrze wymoczyć (można na noc w zimnej wodzie zostawić), 2 drobno pokrojone cebule i dużo oleju lub oliwy. Ja zapachu oliwy nie lubię, więc daję olej.
Śledzie trzeba odfiletować, obrać ze skórki i pokroić na dzwonka. Jak ktoś chce sobie uprościć, to niech kupi już odfiletowane matiasy, ale nie będzie miał frajdy z wyjadania ikry (mmmniam!). Wymieszać z cebulką, której musi być dużo, śledź ma przejść jej zapachem, zalać olejem lub oliwą i zostawić do przegryzienia się na drugi, a nawet na trzeci dzień. Powinien być przyciśnięty. Pamiętam, że tata układał go w jakimś naczyniu, wkładał tam talerzyk i coś ciężkiego na nim kładł; wynosił do spiżarki (takie małe nieogrzewane pomieszczenie przy kuchni, bardzo praktyczne). Mojego śledzia upchnęłam w słoiku i przechowuję w lodówce.
Tej cebuli i oleju można potem nie jeść - wystarczy trochę kawałeczki ryby otrzepać. Po odpowiednio długim macerowaniu, śledzia kładziemy np. na kanapki z czarnego chleba posmarowane masłem, robimy z niego koreczki albo podajemy jako sałatkę. Jest to pyszna, słona przekąska, przystawka do mięsnego obiadu lub zakąska do zimnej wódki. Równie dobry z ziemniakami w mundurkach jako postny obiad.
Przepis, który podała mi siostra, jest tak prosty, jak tylko może być. Dlatego nie będę sobą, jeśli następnym razem nie dorzucę liścia laurowego i kilku ziarenek ziela angielskiego oraz pieprzu.
No, ledwie zdążyłam skończyć jeszcze w Śledziowym tygodniu!

Spirale czekoladowo waniliowe

Właściwie upiekłam wczoraj ciasteczka z orzeszków ziemnych, bo mnie bardzo "wołały", ale napiszę o nich później. Jak ma być koniecznie w ten weekend o czekoladowych ;) to mam tylko takie skromne ciasteczka waniliowo czekoladowe. Upieczone już tydzień temu i dobrze w puszce schowane na pewną okoliczność, o której niebawem opowiem. Dzisiaj będzie ich niespodziewana premiera na blogasku ;)

CIASTECZKA WANILIOWO CZEKOLADOWE

1 szklanka cukru
1 kostka miękkiego masła
1 jajko
2 łyżeczki cukru waniliowego
2 szklanki mąki (i trochę na zapas)
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1 szczypta soli
pół tabliczki gorzkiej czekolady

- Zarobić ciasto ze wszystkiego z wyjątkiem czekolady. Gdyby zdawało się bardzo luźne, można dać ciut więcej mąki lub mniej masła. (U mnie jest zimno więc rozpuszczam masło przed dodaniem do takiego ciasta.)
- Podzielić ciasto na dwie części i do jednej dodać stopioną czekoladę. Mocno wyrobić, i odłożyć na co najmniej 2 godziny w chłodne miejsce.
- Obie części ciasta rozwałkować podsypując jak najmniej mąki (najlepiej nie podsypywać wcale). Nie jest to łatwe, bo ciasto jest dość kleiste.
- Położyć ciasto waniliowe na czekoladowym lub odwrotnie (można zrobić jedną partię ciasteczek z wierzchu ciemnych, a drugą jasną), przyklepać dobrze i starannie, ciasno zwinąć. Tak przygotowane wałeczki znów odłożyć do chłodu, żeby stwardniały.
- Pokroić wałki na plasterki grubości 0,5 cm i upiec w 190 stopniach (ok. 10 minut, nie powinny się zrumienić). Blachę wystarczy wyłożyć folią aluminiową.
- Resztki ciasta można jeszcze porozdzielać i upiec inaczej pozlepiane. W książce "Ciasteczka" wydanej w 1993 (nie ma autora) w serii "Kuchnie z czterech stron świata", w której znalazłam ten przepis, ciasteczka nazywają się "niedźwiadki" i mają odpowiednią formę: misiów ulepionych z kulek ciasta.